Przejechali z Polski do Maroka 34-letnim autem

Pokonali ponad 7.500 kilometrów, przejechali 12 krajów, a to wszystko w ramach ogólnopolskiej akcji charytatywnej „Złombol”. Sławomir Maciejewski, na co dzień nauczyciel fizyki w II LO w Koninie, razem z córką Zuzanną Krzyżanowicz, zięciem Dawidem Krzyżanowiczem, oraz Jerzym Wałowskim, nauczycielem w SP12 w Koninie, wyruszyli w podróż przez Europę, aż do Ras el Ma w Maroku.

– Pomysł, żeby wziąć udział w tym rajdzie charytatywnym, wyszedł od mojego zięcia Dawida. To on zebrał pierwszy zespół dwa lata temu z moją córką Zuzanną i bratem Adrianem. Szukali wtedy czwartego do ekipy i pojechałem z nimi po raz pierwszy. Wtedy trasa prowadziła na metę na Atlantic Road w Norwegii. W 2025 roku nie wystartowaliśmy, a w tym zamiast Adriana pojechał z nami Jurek Wałowski – opowiada Sławomir Maciejewski.

::photoreport{"type":"see-button","item":"50105"}

Pierwszy „Złombol” odbył się w 2007 roku i wtedy do Monte Carlo przyjechały tylko dwa samochody. W tym roku ponad 3 tysiące osób w około 800 pojazdach wystartowało z Chorzowa w stronę Maroka. Każda ekipa musiała wpłacić na cel charytatywny około trzy tysiące złotych, chociaż często, jak podkreśla Sławomir Maciejewski, te kwoty były dużo większe. W momencie przyjazdu do Konina podczas rajdu „Złombol” udało się zebrać ponad trzy miliony złotych. Pieniądze są przekazywane na domy dziecka.

Do rajdu dopuszczane są pojazdy projektowane i produkowane w dawnym bloku wschodnim. Na trasie Škodą Favorit, rocznik 92’, o nazwie „Czeska kura” ekipa pokonała ponad 7.500 kilometrów plus ponad 1.000 kilometrów promami. – Trasa była jednak bardzo męcząca, bo była dłuższa niż dwa lata temu. Różnicę też robiła temperatura – w Norwegii był chłodno, a tutaj, w aucie bez klimatyzacji, było bardzo gorąco. Cały czas mieliśmy otwarte okna, schładzaliśmy się i mieliśmy w środku lodówkę, którą zasilała mała mata fotowoltaiczna na szybie – mówi Sławomir Maciejewski.

Zdarza się też tak, że niektóre auta nie dojeżdżają do mety. – My mieliśmy awarię przewodów paliwowych w Andorze. Na szczęście drugi samochód z rajdu podholował nas do warsztatu i udało się to naprawić od ręki. Przed wyjazdem daliśmy auto do mechanika, żeby wszystko sprawdził, ale są to stare samochody i zawsze coś może się zepsuć. Mieliśmy trochę części zapasowych ze sobą, ale załogi często sobie pomagają na trasie, komunikując się najczęściej poprzez grupę na Facebooku. My komuś pomogliśmy, ktoś nam pomógł. Niektórzy komunikowali się nawet przez CB-radio – opowiada.

Autem przejechali przez 12 państw: Polskę, Słowację, Węgry, Słowenię, Włochy, Francję, Hiszpanię, Maroko, Gibraltar, Andorę, Monako i Niemcy. – To jest ogromna satysfakcja, żeby przejechać taką trasę, którą każdy obiera, jaką chce. Tu nie chodzi o to, kto będzie pierwszy na mecie, ale o ideę i zbieranie pieniędzy na domy dziecka. My nie chcieliśmy tylko dojechać do punktu docelowego, ale przy okazji też zwiedzić, ile się da. Na trasie zaczepili nas nawet chłopacy z wypasionymi autami, typu Porsche, bo chcieli sobie z nami zrobić zdjęcie – tłumaczy dalej.

Które miejsca na trasie były najciekawsze? – Na pewno skocznia w Planicy, muzeum motocykli w Basselli w Hiszpanii, natomiast byłem rozczarowany Barceloną, mnóstwo tam turystów i śmieci na ulicach. We Francji zachwyciło mnie Carcassonne. Piękne miasto ze starym zamkiem. Mieliśmy też szczęście, że przejechaliśmy przez nie wcześniej, ponieważ na drugi dzień był start Tour de France, ulice były zamknięte i musielibyśmy czekać. W Cannes chodziliśmy po czerwonym dywanie. W tym mieście spotkaliśmy nawet swoich sąsiadów, których zbyt często nie widuję w Koninie, a udało się we Francji – mówi.

Samo Maroko odebrali natomiast bardzo pozytywnie. – Tanio, ładnie, sympatyczni ludzie. Marokańczycy byli zaskoczeni, gdy zobaczyli kilkaset takich samochodów. Nie wiedzieli, co się dzieje. W tym kraju piękna jest miejscowość Szafszawan, czyli błękitne miasto. Wygląda bajkowo, wszystko tam ma kolor niebieski. Problemem była jedynie bariera językowa, bo mało kto mówi tam po angielsku. Piliśmy też ich bardzo słodką miętę, która jest narodowym napojem gościnności. Dla mnie była za słodka – mówi Sławomir Maciejewski.

Zespół, którego członkiem był Sławomir Maciejewski, nie był jedyną ekipą z regionu, która brała udział w rajdzie. – Wiem o dwóch drużynach z Koła, jednej ze Słupcy, z którymi się nawet spotkaliśmy, i na pewno dwie ekipy z Konina – tłumaczył. Każdy zespół dostaje koszulki, numer na auto oraz dyplomy na start z miejscem na naklejkę, którą otrzymują na mecie. Naklejek na aucie jest za to bardzo dużo. Nie zabrakło nawet konińskiego akcentu – naklejki z napisem „II LO Konin”.

– Jestem bardzo zadowolony z tej wyprawy. Za te pieniądze pojechać, obejrzeć tyle rzeczy i brać udział w takim rajdzie, to jest coś fantastycznego. Czy wezmę udział w kolejnym? Nie mówię nie. Może jeszcze kiedyś pojadę. Na razie jestem zmęczony i muszę odpocząć – podsumował Sławomir Maciejewski.