„Żegnamy dobrego człowieka”. Państwowe uroczystości pogrzebowe

W kościele pw. bł. Jerzego Matulewicza w Koninie odbyła się dzisiaj ceremonia pogrzebowa Kazimierza Budnego rozstrzelanego w 1940 roku i pochowanego w zbiorowej mogile w lesie w Turach. Szczątki Kazimierza Budnego złożono do grobu na cmentarzu parafialnym w Koninie. Pogrzeb miał charakter państwowy z pełnym ceremoniałem wojskowym.

W ceremonii pogrzebowej Kazimierza Budnego, oprócz licznie zgromadzonej rodziny, uczestniczyli przedstawiciele Instytutu Pamięci Narodowej, poczty sztandarowe Wojska Polskiego, Szkoły Podstawowej w Patrzykowie, myśliwych, straży oraz górników. Mszę w intencji zabitego odprawili ksiądz Artur Krzyżanowski, proboszcz parafii w Koninie-Laskówcu oraz ksiądz Tomasz Bartkowiak, proboszcz parafii Brzeźno, z której Kazimierz Budny się wywodził. Tu właśnie spotkała się najbliższa rodzina, by oddać ostatnią posługę swojemu dziadkowi, pradziadkowi i prapradziadkowi.

– To wydarzenie bezprecedensowe, bo rzadko się zdarza, żeby po 86 latach odbyła się ceremonia pogrzebowa. Rodzina Kazimierza Budnego liczy pięć pokoleń. Gdybyśmy policzyli czas, kiedy urodził się Kazimierz, bo w 1903 roku 2 lipca, to dzisiaj miałby 123 lata. Trzeba podziękować wszystkim za trud włożony w odnalezienie osoby, która dla rodziny jest bardzo bliska. Ogromna w tym zasługa rodziny, która nie ustawała w poszukiwaniach. Przed wojną po ziemi, na której stoi świątynia, Kazimierz zapewne chodził, spacerował, tworząc przyszłość dla żony i dzieci. Wrócił do swojego miejsca, do swojego domu, do swojej ziemi, wrócił, by pozostać z nami na zawsze. Świętej pamięci Kazimierz dotarł do celu. Będzie można pójść na grób, zapalić znicze, pomodlić się – mówił ksiądz Artur Krzyżanowski.

Prawnuczka Ewa przeczytała wiersz o Kazimierzu Budnym, a jego życiorys przedstawiła prawnuczka Izabela.

– Po wielu latach oczekiwania i poszukiwań możemy wreszcie godnie pożegnać naszego dziadka. Możemy powiedzieć: dziadku – wróciłeś do nas, wróciłeś do swojej rodziny. Żegnamy dobrego człowieka – męża, ojca, ojczyma i dziadka. Człowieka dobrego, kochającego, oddanego rodzinie. Choć nie znaliśmy go osobiście, wzrastaliśmy z opowieścią o nim. Był obecny w pamięci babci Stanisławy, syna Zygfyda, całej rodziny. Był zapamiętany jako dobry mąż, kochający ojciec i ojczym. W listopadzie 1939 roku nasz dziadek został aresztowany i osadzony w więzieniu w Koninie przy ulicy Wodnej. Ostatni kontakt babcia Stanisława miała z nim 20 lutego 1940 roku, kiedy przekazała mu paczkę do więzienia. Potem przyszła cisza, która dla rodziny była najgorsza – mówiła prawnuczka Kazimierza Budnego.

Przypomnijmy, że Kazimierz Budny urodził się 2 lipca 1903 roku w Ladorudzu w gminie Krzymów, w powiecie konińskim.

– W czasie okupacji niemieckiej mieszkał tam wraz z żoną i dziećmi, prowadząc gospodarstwo rolne. W listopadzie 1939 roku Kazimierz Budny otrzymał wezwanie na posterunek żandarmerii niemieckiej w Koninie. Po stawieniu się w wyznaczonym miejscu i czasie został zatrzymany i osadzony w niemieckim więzieniu w Koninie. Żona widziała się z nim ostatni raz 20 lutego 1940 roku. Kazimierz Budny został rozstrzelany 27 lutego 1940 roku w kompleksie leśnym w pobliżu wsi Dąbrowice w powiecie kolskim, razem z grupą liczącą co najmniej kilkunastu Polaków. Ciała ofiar pochowano w miejscu egzekucji. Szczątki Kazimierza Budnego zostały odnalezione w kwietniu 2024 roku podczas prac ekshumacyjnych prowadzonych przez Instytut Pamięci Narodowej na terenie leśnym w pobliżu miejscowości Dąbrowice w powiecie kolskim. 26 lutego 2026 roku w Warszawie z rąk Prezydenta RP rodzina śp. Kazimierza Budnego otrzymała notę identyfikacyjną – informuje Instytut Pamięci Narodowej.

Kazimierz Budny został pochowany na cmentarzu parafialnym w Koninie-Morzysławiu w grobie z synem Zygfrydem.