Kolekcjonuje różne przedmioty z czasów PRL-u

Zaczęło się od kupienia ładnego, wydawało się zwyczajnego, wazonu na giełdzie. Teraz ma w swojej kolekcji setki przedmiotów, które pochodzą z okresu PRL-u. Andżelika Wojtkiewicz, pochodząca z gminy Skulsk, zbiera wazony, ceramikę, dzbanki, ale nie trzyma ich tylko dla siebie, bowiem dzieli się swoim hobby z innymi w internecie. Ku jej zdziwieniu wiele osób podziela jej zainteresowanie i chętnie wchodzi w interakcje z jej postami na Instagramie (@mala_z_prlu). O swojej pasji i kolekcji opowiedziała w rozmowie z nami.

– Skąd wzięło się u Pani zainteresowanie PRL-em?

– Wszystko zaczęło się od kupienia jednego losowego wazonu na giełdzie, dlatego że był ładny. Po powrocie do domu zaczęłam czytać, co to za wazon, kto i kiedy go produkował. Okazało się, że jest to produkcja mirostowicka i że tych wazonów jest dużo więcej. I jakoś tak się stało, że zaczęłam je kolekcjonować. Zbieram przede wszystkim wazony, ceramikę, talerze, dzbanki. Wszystko, co było użytkowe i ładne. Wszystko zaczęło się stosunkowo niedawno, około 4 lat temu.

– Gdzie zazwyczaj szuka Pani nowych przedmiotów?

– Na giełdach, pchlich targach, w różnych vintage shopach, sklepach charytatywnych. W internecie też, natomiast tutaj istnieje ryzyko, że przedmiot nie dotrze do mnie w całości, a tak się już niestety zdarzało. Niekoniecznie wybieram giełdy staroci, bo tam ceny tych przedmiotów są dużo wyższe z racji wiedzy sprzedających o ich wartości. Pchle targi to jest coś, co lubię najbardziej.

– Jak duża jest obecnie kolekcja?

– Nie mam bladego pojęcia. Najwięcej jest na pewno wazonów, to jest taki mój konik. Jest ich spokojnie ponad 50, tak samo dzbanków. Myślę, że zliczając wszystkie przedmioty będę się zbliżała do tysiąca sztuk, jeśli oczywiście liczylibyśmy każdy talerz, filiżankę czy spodek.

– Gdzie trzyma Pani wszystkie przedmioty?

– Mam to szczęście, że w domu rodzinnym mam taką przestrzeń, żeby sobie je gromadzić, a także wyeksponować w witrynach czy na półkach. Co jakiś czas ta ekspozycja się zmienia, w zależności na przykład od pory roku, świąt lub od tego, co uda mi się upolować. Niestety, część rzeczy jest jeszcze schowana w szafkach, kartonach i czeka na swoją kolej.

– Czy ekspozycją interesują się znajomi, rodzina?

– Stało się tradycją, że każdy, kto do nas przychodzi regularnie, najpierw idzie zobaczyć do witryny, czy coś się tam zmieniło. Często są rozczarowani, że od ostatniej wizyty nic nie przybyło, dlatego trzeba regularnie aktualizować, układać, sprzątać, bo wszyscy się tym interesują. Większość jest też zaskoczona, że są to rzeczywiście przedmioty z lat 60., 70., a nie rzeczy wyprodukowane współcześnie i stylizowane na okres PRL-u.

– Czyli ta pasja to nie tylko kolekcjonowanie, ale też dbanie o wszystkie przedmioty?

– Staram się kupować przedmioty, które są w stanie dobrym lub bardzo dobrym. Nie mam umiejętności, żeby je odnawiać. Jeśli chodzi jednak o meble, bo ich też trochę mam, staram się odnawiać je sama. Część oczywiście oddaję do tapicerów, stolarzy, ale mam też to szczęście, że w rodzinie są osoby, które wspierają moją pasję i jeśli trzeba pomóc w czymś, to zawsze uda się coś zrobić wspólnymi siłami.

– Te meble też mają związek z PRL-em?

– Oczywiście. Polski design lat 60. i 70. to najpiękniejszy okres designu sztuki użytkowej w Polsce. Projektanci zdobywali nagrody w konkursach międzynarodowych. Są to modele bardzo pożądane i potrafią kosztować kilkaset, a nawet kilka tysięcy złotych. Wiem czego szukać, na co zwracać uwagę i rzeczywiście udało mi się już kilka takich perełek przygarnąć, często za grosze.

– Czy kolekcja zawiera jeszcze coś poza wazonami, dzbankami i meblami?

– Ta kolekcja cały czas się rozwija. Mam takie rzeczy, które były używane w domach w tamtym czasie, jak wagi, koszyczki, produkty emaliowane, które były wtedy popularne, gazetki, pocztówki. Takich pojedynczych elementów jest bardzo dużo. To wszystko to obszerny zbiór, ale jeśli miałabym określić, na czym skupia się moja kolekcja, to są to jednak wazony i dzbanki.

::photoreport{"type":"see-button","item":"49680"}

– Ile czasu poświęca Pani na swoją pasję?

– Zajmuje to dużo czasu. Staram się każdego dnia przeglądać aukcje internetowe, bo zdarza się, że pojawia się jakiś przedmiot, który jest bardzo unikatowy, niespotykany i jest dostępny przez godzinę albo nawet krócej. Mam w swojej kolekcji jeden wazon, który jest sygnowany i nie wiadomo, kto jest jego projektantem, w jakich latach powstał. Był dostępny na aukcji przez pół godziny, akurat mi się wyświetlił i od razu go kupiłam. Jest to taka perełka, o którą wiele osób pyta i są zainteresowani, żeby go ode mnie odkupić za niemałe pieniądze. Wazon nie jest jednak na sprzedaż, zostaje u mnie, bo jest wyjątkowym skarbem.

– Czy jest to przedmiot, który ma dla Pani największe znaczenie?

– Tak, zdecydowanie. Nie wiem, jaka jest jego wartość. Przeszukałam cały internet, rozmawiałam ze specjalistami i nikt nie wie, nikt go nigdy nie widział, więc ma dla mnie wyjątkową wartość. Gdybym miała z całej kolekcji zostawić tylko jedną rzecz, to myślę, że to byłoby to.

– Jaka była najtrudniejsza rzecz do zdobycia w całej kolekcji?

– Mam w kolekcji takie wazony, które są rzadkie, wychodziły w niewielkich liczbach, bardzo rzadko pojawiają się w internecie i osiągają bardzo wysokie ceny. Polowanie na taki eksponat, który będzie w dobrym stanie i nie będzie kosztował ogromnych pieniędzy, zajmuje trochę czasu. Mam też kilka takich przedmiotów, które udało mi się kupić od osób, które niekoniecznie znały się na tym i nie wiedziały, jaki mają skarb, sprzedając je za niewielkie pieniądze.

– Czy można w jakikolwiek sposób określić, jaka jest wartość całej kolekcji?

– To będzie na pewno w tysiącach, ze względu chociażby na te kilka eksponatów, które wiem, że osiągają wartość po kilkaset złotych. Nigdy nie zastanawiałam się jednak nad tym, ile może być warta cała kolekcja, ale powiedziałabym, że tysiące złotych.

– Jaki jest najdroższy przedmiot w kolekcji?

– Ostatnio kupiłam rzadki wazon, który jest wart około 500 zł. Mam też w swojej kolekcji na przykład ikebanę włocławską, pięknie malowaną, którą przywiozłam z wystawki śmietnikowej, nie mając bladego pojęcia, co zabieram do domu, po prostu spodobał mi się kształt i kolor. Pytając na grupie na Facebooku, okazało się, że nawet wybrakowana, a taką mam, byłaby warta około 500-700 zł.

– Czy skupia się Pani tylko na kupowaniu nowych przedmiotów, czy też pozbywa się niektórych?

– Na razie nie sprzedaję. W głowie rodzi się pomysł, żeby rzeczywiście się tym dzielić, ale jest mi strasznie ciężko. Jak kupię coś ładnego, to bardzo chciałabym to zostawić dla siebie. Znajomi, rodzina, bardzo często mówią mi, żebym poszukała czegoś dla nich i w taki sposób rozwijam tę pasję u innych.

– Czy wiele osób się interesuje takimi rzeczami?

– Myślałam, że jest to temat mało popularny. Okazuje się, że wiele osób interesuje się starszym designem polskim, który zahacza gdzieś o PRL, bo jest to taka nasza złota era. Mam mnóstwo znajomych, których zdobyłam dzięki tej pasji, również dzięki temu, że dzielę się tym w internecie. Są to osoby, które mają ogromną wiedzę, a także kolekcje. Są to wspaniali pasjonaci, ponieważ większość z nich nie kupuje tych przedmiotów na sprzedaż, tylko żeby je ocalić i nie pozwolić, żeby zostały zniszczone.

– Jak narodził się pomysł na prowadzenie konta na Instagramie o tej tematyce?

– Przy okazji rozmowy z kimś powiedziałam, że mam taką kolekcję, pokazałam kilka zdjęć tych przedmiotów i padła propozycja, żebym założyła takie konto. Okazało się, że ten ktoś kojarzył profil, który obserwowałam od dawna, który był moją inspiracją i zawsze mi się to podobało. I to właśnie z tą moją instagramową inspiracją, z Adą, bardzo się zaprzyjaźniłyśmy, i w ten sposób moja inspiracja stała się moją znajomą, co jest fantastyczne. I tak od kilku lat udostępniam zdjęcia, rozwijam ten profil i cieszę się, bo zainteresowanie tym jest coraz większe.

– Czy pojawił się kiedyś pomysł, żeby zrobić z tych przedmiotów publiczną ekspozycję?

– Tak, ostatnio bardzo często o tym myślę. Mam w swojej kolekcji unikaty, których nie ma pewnie w innych kolekcjach. Jeśli ktoś byłby zainteresowany, żeby stworzyć coś takiego ze mną, to ja bardzo chętnie bym te przedmioty udostępniła. Wydaje mi się, że byłabym dobrym wsparciem merytorycznym przy zorganizowaniu takiej wystawy, ponieważ, interesując się tym od kilku lat, posiadam już konkretną wiedzę. Mam więc nadzieję, że kiedyś uda się to zrealizować.