Modlitwa kobiet za kobiety. Poprowadziły wyjątkowe nabożeństwo

Ziarna ryżu rozsypane na stole, kamienie symbolizujące niesprawiedliwość, plecak przypominający o ciężarze prześladowań i biało-zielona flaga Nigerii – te znaki wypełniły dziś wnętrze kościoła ewangelicko-reformowanego w Żychlinie. Dziś, gdy na całym świecie mówi się o kobietach, ich sile, codziennych zmaganiach i nadziejach, w żychlińskiej parafii wybrzmiała modlitwa przygotowana przez chrześcijanki z Nigerii. Nabożeństwo pod hasłem „Dam ci ukojenie: Przyjdź” stało się częścią globalnej sztafety modlitewnej Światowego Dnia Modlitwy – wydarzenia, które od ponad wieku łączy kobiety różnych krajów i kultur we wspólnej refleksji nad wiarą, solidarnością i losem kobiet na świecie.

Tradycja sięgająca XIX wieku

Historię Światowego Dnia Modlitwy przypomniała Anna Jelinek. Jak podkreśliła, inicjatywa ta ma ponad stuletnią tradycję.

– Światowy Dzień Modlitwy, zwany dawniej Światowym Dniem Modlitwy Kobiet, ma swoje korzenie już w XIX wieku. W 1887 roku Mary Ellen James z Kościoła prezbiteriańskiego zainicjowała wspólne modlitwy kobiet za ludzi biednych i pokrzywdzonych – mówiła.

Od 1919 roku nabożeństwa odbywają się na początku marca. W 1967 roku powołano Międzynarodowy Komitet Światowego Dnia Modlitwy Kobiet, który przygotowuje liturgię dla wspólnot chrześcijańskich na całym świecie.

- Każdego roku scenariusz nabożeństwa opracowują kobiety z innego kraju. W naszej parafii jest to już ósme nabożeństwo kobiet, prowadzone nie przez pastora, ale właśnie przez kobiety. Od początku do końca – mówiła Anna Jelinek.

Opowiedziały własną historię

Podczas nabożeństwa kobiety czytały historie konkretnych Nigeryjek, które opowiadały o codziennym życiu, trudnościach i nadziei. Dzięki temu uczestnicy mogli lepiej zrozumieć ich sytuację.

Wnętrze świątyni zostało wzbogacone o symbole nawiązujące do Nigerii. Pojawiła się flaga tego kraju – w kolorach zielonym i białym – symbolizujących odpowiednio bogactwo przyrody oraz pokój i jedność. Obok niej znalazł się plecak, przypominający o ciężarze prześladowań religijnych, z którymi muszą mierzyć się dzieci w północnej części kraju. Ziarna ryżu symbolizowały ubóstwo i niedostatek, kamienie – niesprawiedliwość dotykającą kobiety, a oliwa nawiązywała do skomplikowanej historii Nigerii związanej z wydobyciem ropy naftowej i napięciem między rozwojem gospodarczym a ochroną środowiska. Uwagę zwracał również niewielki stołek, charakterystyczny dla nigeryjskich rolniczek, które używają go podczas zbiorów i sprzedaży plonów.

„Dam ci ukojenie: Przyjdź”

Tegoroczne nabożeństwo odbywało się pod hasłem „Dam ci ukojenie: Przyjdź”, zaczerpniętym z Ewangelii według św. Mateusza. W kazaniu podkreślano, że słowa Jezusa są zaproszeniem skierowanym do wszystkich ludzi, choć szczególnie mocno wybrzmiewa ono w kontekście doświadczeń kobiet.

– Patrzymy na żony, matki, córki, pracowniczki czy studentki i widzimy osoby, które niosą świat na swoich barkach – mówiła Agnieszka Komicz-Muszyńska, kaznodzieja świecki, prezes Konsystorza Kościoła Ewangelicko-Reformowanego w RP. Zwracała uwagę, że codzienność wielu osób przypomina raczej „przedzieranie się przez gęstwiny obowiązków pod wiatr cudzych oczekiwań”, a jednym z najcięższych ciężarów bywa poczucie wstydu i niewystarczalności.

- Nasza wartość nie jest wynikiem naszej efektywności. My jesteśmy bardzo dobrzy dlatego, że należymy do Boga – podkreślała. W tym kontekście zwróciła również uwagę na znaczenie odpoczynku. - W świecie, który ceni nieustanną aktywność, bywa on postrzegany jako luksus, tymczasem Biblia mówi o nim jako o Bożym nakazie – mówiła kaznodziejka.

Nie jesteśmy sami

Kaznodziejka tłumaczyła także znaczenie słów Jezusa o jarzmie. - To znaczy, że nie jesteśmy w nim sami – Chrystus idzie obok nas i prowadzi nas w swoim rytmie – wyjaśniała Agnieszka Komicz-Muszyńska.

Przesłanie nabożeństwa było jasne: mimo ciężarów codzienności człowiek nie jest pozostawiony sam sobie.

- My nie jesteśmy maszynkami do wykonywania zadań. Jesteśmy ukochanymi dziećmi Boga – przypominała na zakończenie kaznodziejka zachęcając, by „zakończyć szaleńczy bieg, zrzucić wstyd i pozwolić Bogu prowadzić nas na spokojne wody”.

Nabożeństwo w Żychlinie było więc nie tylko wspólną modlitwą, lecz także wyrazem solidarności z kobietami na całym świecie. Poprzez świadectwa Nigeryjek i wspólną refleksję uczestnicy mogli lepiej zrozumieć ich doświadczenia i włączyć się w globalną modlitwę o pokój, sprawiedliwość i nadzieję.