Długa była lista osób wyróżnionych okolicznościowymi statuetkami i medalami z okazji 35-lecia samorządu w Polsce i w gminie Ślesin. Gala poświęcona temu jubileuszowi odbyła się w hotelu Atut w Licheniu Starym.

Jak wskazywał podczas swojego wystąpienia burmistrz Piotr Maciejewski, rok 1990 był w naszym kraju momentem przełomowym. – Samorząd terytorialny stał się jednym z  filarów odradzającej się demokracji. Bliski ludziom, oparty na odpowiedzialności i zaufaniu. To była wielka zmiana, ale także ogromna niewiadoma – mówił burmistrz miasta i gminy Ślesin.

Wskazując, że zależy mu, by uhonorować każdego, kto przez te 35 lat tworzył samorząd gminy. – Wielu z tych osób nie ma już wśród nas – mówił. – Świadomość, że czas przemija, skłoniła mnie do decyzji o organizacji dzisiejszej uroczystości. Abym mógł każdemu z was tu i teraz, patrząc prosto w oczy, powiedzieć jedno słowo, które w samorządzie pada zbyt rzadko – dziękuję. Samorząd to nie tylko uchwały i urząd. Samorząd to ludzie, którzy mieli odwagę wziąć odpowiedzialność za swoje miejsce na Ziemi i co najważniejsze, ludzie, którym zaufali mieszkańcy naszej gminy.

Piotr Maciejewski wspomniał między innymi pierwszego burmistrza Ślesina wybranego w 1990 roku Zbigniewa Bogdana. Obecnie mieszka w Warszawie, ale przyjechał na galę do Lichenia Starego.  – Sprawy Ślesina są mu niezmiennie bliskie. To on razem z pierwszą radą zaczynał budowę fundamentów naszego samorządu, na których stoimy do dziś – mówił Piotr Maciejewski. – Jestem bardzo wzruszony, że po tylu latach zostałem tutaj zaproszony – powiedział odbierając okolicznościową statuetkę Zbigniew Bogdan. Przypomniał, że najpierw wybrano go na przewodniczącego rady, a potem gdy nie było już odważnych, został burmistrzem. – Ciężkie czasy to już były, teraz to już może być tylko lepiej. I tego życzę obecnym samorządowcom – mówił.

Obecny burmistrz podkreślał, że gmina Ślesin miała na swojej drodze wiele punktów sprzyjających rozwojowi. – Ale także takie, które nie zostały wykorzystane. Dziś ten wniosek powinien nas łączyć a nie dzielić, bo samorząd to nie wyścig jednej kadencji, ale odpowiedzialność za kolejne pokolenia, z prawem do patrzenia wyżej i dalej. Ta myśl powinna przyświecać każdej kolejnej radzie, kolejnemu burmistrzowi i pracownikom – dodał Piotr Maciejewski. Statuetkę wręczył między innymi swojemu poprzednikowi, czyli Mariuszowi Zaborowskiemu, który podczas swojego wystąpienia przypomniał, że z samorządem związany jest 21 lat. 8 lat był sekretarzem, a ponad 13 lat burmistrzem. – Bardzo doceniam obecną radę, obserwuję państwa i widzę na sesjach. Wiem, że bardzo działacie. Widzę wasze zaangażowanie i waszą chęć. Patrząc przez pryzmat tych 5 kadencji rad, wszyscy tak samo działali. Nie ma tak, że na przykład państwo jesteście lepsi. Wszyscy byli bardzo zaangażowani w to co robili na swoim terenie, to również sołtysi, przewodniczący osiedli – mówił Mariusz Zaborowski. – Życzę, żeby gmina się rozwijała. Zostawiliśmy wam oprócz długu, o którym tak często wspominaliście przez 1,5 roku – 26 milionów zł podpisanych umów. To taki duży motor i start – dodał. Życząc obecnie rządzącym gminą realizacji planów, celów, zamierzeń. – Życzę panie burmistrzu, żeby nie miał pan wokół siebie hamulcowych. Ma pan wspaniałych pracowników, którzy naprawdę są mi bardzo bliscy, bo spędziłem z nimi 20 lat – dodał były burmistrz Ślesina.

Wątek „hamulca” poruszyła w trakcie swojego wystąpienia skarbnik Agnieszka Cieślarska. Dziękowała za wszystkie lata pracy na rzecz gminy Ślesin. – Panie burmistrzu, szanowni państwo, ten hamulec jest bardzo potrzebny w gminie Ślesin, bo droga, którą zmierzamy, jest wtedy bezpieczna – mówiła odbierając statuetkę.

A lista osób, które zostały nimi uhonorowane, tak jak i okolicznościowymi medalami była długa. W tym gronie znalazła się między innymi Katarzyna Fryza, obecnie starosta koniński, wcześniej związana ze ślesińskim urzędem. – Jestem urzędnikiem z krwi i kości – mówiła. – To co mi przyświecało w pracy, to zawsze był drugi człowiek. Jego każda sprawa była ważna i zawsze podchodząc do nich mówiłam sobie i współpracownikom – rozmawiaj z tym człowiekiem w taki sposób, jak to ty byś następnego dnia stała z drugiej strony biurka i miała sprawę do załatwienia.